دانخوری بشقابی خروس :
ظرفیت هر بشقاب: ۸ الی ۱۰ سر خروس (بسته به نژاد و سن)
جنس بدنه: پلیپروپیلن (PP) فشرده، مقاوم در برابر ضربه، سایش و اشعه UV
قطر بشقاب: معمولاً ۳۳ تا ۳۶ سانتیمتر
سیستم انتقال دان: لولههای گالوانیزه به همراه فنر (اوگر) فولادی
سنسور کنترل: میکرو سوئیچ یا سنسور خازنی در انتهای خط برای قطع و وصل خودکار
مکانیزم تنظیم ارتفاع: سیستم وینچ (دستی یا برقی) متصل به کابلهای آویز

مرغ مادر
جزئیات فنی و طراحی ساختاری
دانخوریهای خروس تفاوتهای بنیادینی با دانخوریهای مرغ یا نیمچههای گوشتی دارند. این تفاوتها در جهت کنترل وزن خروس و جلوگیری از پرخوری آنها طراحی شدهاند:
طراحی شبکه و گریلها (Grills): بشقابهای خروس معمولاً دارای شبکههایی با فواصل مشخص هستند که فضای کافی برای عبور سر و تاج بزرگ خروس را فراهم میکنند. در برخی مدلهای مدرن، از طراحی بدون شبکه (Grill-less) با لبههای خاص استفاده میشود.
لبههای ضد اتلاف (Anti-waste Lip): لبه بشقابها به سمت داخل خمیده شده و ارتفاع نسبتاً بلندتری دارند. این طراحی باعث میشود خروس در هنگام نوک زدن نتواند دان را به بیرون از بشقاب پرتاب کند.
سیستم تنظیم سطح دان: در مرکز بشقاب، سیلندری تعبیه شده که قابلیت تنظیم دقیق حجم دان خروجی را دارد. از آنجا که سهمیه دان روزانه خروسها بسیار محدود و دقیق است، این مکانیزم از انباشت بیش از حد دان جلوگیری میکند.
پایداری و مقاومت بالا: با توجه به وزن بالا و رفتار تهاجمیتر خروسها، اتصالات بشقاب به لوله اصلی (قفلها) بسیار مستحکم طراحی میشوند تا در اثر برخورد پرنده، بشقاب از لوله جدا نشود و نوسان شدید نداشته باشد.
ادامه مطلب >>
اصول چیدمان و نصب در سالن
چیدمان صحیح خطوط دانخوری خروس تأثیر مستقیمی بر یکنواختی گله (Uniformity) و دسترسی عادلانه تمام خروسها به دان دارد.
۱. موقعیت مکانی خطوط در سالن
در سالنهای مرغ مادر (که معمولاً ترکیبی از بستر پوشال و سیستم اسلات یا توری هستند)، خطوط دانخوری خروس باید دقیقاً روی قسمت بستر خاکی/پوشالی (Scratch Area) نصب شوند.
دلیل: خروسها به دلیل وزن سنگینتر نباید زیاد روی اسلاتها تردد کنند (جلوگیری از مشکلات پا). همچنین، دانخوری مرغها معمولاً روی اسلات نصب میشود؛ قرار دادن دانخوری خروس در بستر، تغذیه جداگانه را تضمین میکند.
۲. تعداد خطوط و فواصل
تعداد خطوط: در سالنهای با عرض استاندارد (۱۲ تا ۱۴ متر)، معمولاً یک خط دانخوری خروس در وسط سالن (بستر) کافی است. برای سالنهای عریضتر (بالای ۱۵ متر) ممکن است به دو خط نیاز باشد.
فاصله بشقابها روی لوله: فاصله استاندارد بین هر دو بشقاب روی لوله انتقال دان، معمولاً ۷۵ الی ۸۰ سانتیمتر است تا خروسها فضای کافی برای ایستادن در کنار یکدیگر داشته باشند و درگیری فیزیکی رخ ندهد.
فضای دانخوری: به ازای هر خروس باید حدود ۱۳ تا ۱۵ سانتیمتر محیط دانخوری در نظر گرفته شود.
۳. تنظیم ارتفاع (مهمترین عامل در تغذیه جداگانه)
اساس کار تغذیه جداگانه بر پایه تفاوت قد مرغ و خروس است.
ارتفاع خطوط دانخوری خروس باید به کمک سیستم وینچ به گونهای تنظیم شود که فقط خروسها (که قد بلندتری دارند و گردن خود را میکشند) بتوانند از آن تغذیه کنند.
اگر ارتفاع پایین باشد، مرغها از دان خروس میخورند (که باعث چاقی مرغ و سوءتغذیه خروس میشود).
به صورت استاندارد، لبه بالایی بشقاب دانخوری باید همسطح با چینه دان یا کمی پایینتر از گردن خروس تنظیم شود و این ارتفاع باید همگام با رشد گله به صورت هفتگی اصلاح گردد.
مزایای استفاده از سیستم بشقابی برای خروس
سرعت بالای توزیع دان: با استفاده از هاپر و اوگرهای پرسرعت، دان در عرض چند دقیقه در کل طول سالن پخش میشود. این امر از استرس گله و هجوم خروسها به ابتدای خط جلوگیری میکند.
کنترل دقیق وزن و باروری: با توزیع یکنواخت و محدود دان، وزن خروسها در محدوده استاندارد حفظ میشود. خروسهای چاق دچار افت شدید در نطفهداری (Fertility) میشوند.
بهبود بهداشت دان: به دلیل طراحی بسته سیستم انتقال (لولهها) و لبههای ضد ریزش بشقاب، امکان آلوده شدن دان با فضولات پرنده یا بستر به حداقل میرسد.
کاهش نیروی کارگری: به دلیل اتوماسیون کامل و وجود سنسورهای قطعکن در انتهای خط، نیاز به توزیع دستی دان به طور کامل حذف میشود.
نکته کلیدی مدیریت: برای اطمینان از عملکرد صحیح سیستم، همیشه توصیه میشود توزیع دان در تاریکی (قبل از روشن شدن چراغهای اصلی سالن) انجام شود تا پس از پر شدن تمام بشقابها، چراغها روشن شده و همه خروسها به طور همزمان شروع به تغذیه کنند.
توضیحات متای (Meta Description): واکاوی ساختار هرم ژنتیکی طیور در ایران، مقایسه تخصصی نژادهای راس، کاب و آرین، و بررسی چالشهای اقتصادی و مدیریتی احیای مرغ لاین ملی بر اساس
انتخاب نوع نیپل در سیستمهای آبخوری طیور، تأثیر مستقیمی بر میزان مصرف آب، بهداشت بستر و سلامت گله دارد. در بازار تجهیزات مرغداری، نیپلها با متریالها، مکانیزمهای داخلی و
صنعت طیور در بازه زمانی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ با تحولات بنیادین در ساختارهای تولید، تقاضا و زنجیره تأمین مواجه شده است که تصمیمگیری برای سرمایهگذاری را به یک تحلیل چندبعدی
در صنعت نوین طیور، انتقال از روشهای سنتی به سیستمهای اتوماتیک بشقابی، انتخابی استراتژیک برای بقا در بازار رقابتی و کاهش ضریب تبدیل (FCR) است. قلب تپنده این سیستمها، خطوط
پروژه های انجام شده







